امام علی علیه السلام در وصف حضرت مهدی می فرمایند:

قد لبس للحكمه جنتها و أخذها بجمیع أدبها ، من الاقبال علیها ، و المعرفه بها ، و التفرغ لها ؛ فهی عند نفسه ضالته التی یطلبها ، و حاجته التی یسأل عنها . فهو مغترب اذا اغترب الاسلام ، و ضرب بعسیب ذنبه و ألصق الارض بجرانه ، بقیه من بقایا حجه خلیفه من خلائف أنبیائه.

زره دانش بر تن دارد و با تمامی آداب ، با توجه و معرفت كامل آن را فرا گرفته است. حكمت گمشده اوست كه همواره در جستجوی آن می باشد و نیاز اوست كه در بدست آوردنش می پرسد. در آن هنگام كه اسلام غروب می كند و چونان شتری در راه مانده دم خود را به حركت درآورده، گردن به زمین می چسباند او پنهان خواهد شد (دوران غیبت صغری و كبری) او باقیمانده حجتهای الهی و آخرین جانشین از جانشینان پیامبرصلی الله علیه و آله وسلم است.

در این بخش از سخنان امام، اشاره به غیبت امام زمان عجل الله تعالی فرجه الشریف شده است. این اشاره را جایی دیگر از نهج البلاغه هم می بینیم. آنجا كه حضرت می فرمایند:

فی ستره علی الناس لایبصر القائف أثره و لو تابع نظره.

حضرت مهدی سالهای طولانی در پنهانی از مردم به سر می برد آنچنانكه اثر شناسان، اثر قدمش را نمی شناسند، گرچه در یافتن اثر و نشانه ها تلاش فراوان می كنند.

در جاهای دیگری از نهج البلاغه باز هم سخن از غیبت و سپس ظهور امام زمان عجل الله تعالی فرجه الشریف را مشاهده می كنیم. از جمله حضرت علی علیه السلام در بخشی از خطبه 100 بعد از اینكه به معرفی رسول اكرم صلی الله علیه و آله وسلم می پردازند چنین می فرمایند:

فلبثتم بعده ما شاء الله حتی یطلع الله لكم من یجمعكم و یضم نشركم فلا تطمعوا فی غیر مقبل و لاتیأسوا من مدبر فان المدبر عسی أن تزل به احدی قائمیته و تثبت الاخری، فترجعا حتی تثبتا جمیعا.

پس از او چندان كه خدا خواهد زندگانی می گذرانید تا آنكه خدا شخصی را برانگیزاند كه شما را متحد سازد و پراكندگی شما را جبران نماید. مردم به چیزی كه نیامده دل نبندید و از آن كه درگذشت مأیوس نباشید كه آن پشت كرده اگر یكی از پاهایش بلغزد و دیگری برقرار باشد شاید هر دو پا به جای خود برگشته و استوار ماند.

بسیاری نوشته اند كه امام علی علیه السلام در این قسمت از سخنرانی خود مراد از آن شخص را حضرت مهدی عجل الله تعالی فرجه الشریف و سپس اشاره به ظهور ایشان داشته اند.

در این خطبه نكته ای مهم به چشم می خورد و آن این است كه تعبیر امام از «لا تیأسوا من مدبر» می توان اشاره به این باشد كه از كسی كه رو گردانده مأیوس و ناامید نشوید و مصداق آن روگردانی آن حضرت از تصدی ریاست و زعامت ظاهری تا هنگام ظهور است.

و اما هنگامی كه ظهور آن حضرت برسد خداوند مقام خلافت ظاهری ایشان را به مردم عنایت می كند و آن زمان است كه خلافت به ایشان منتقل می گردد. به طوری كه در بیان حضرت آمده است:

قد طلع طالع و لمع لامع و لاح لائح و اعتدل مائل و استبدل الله بقوم قوما و بیوم یوما و انتظرنا الغیر انتظار المجرب المطر.

همانا طلوع كننده ای آشكار شد و درخشنده ای درخشید و آشكار شونده ای آشكار گردید و آن كه از جاده حق منحرف شد به راه راست بازگشت، خداوند گروهی را به گرده دیگر تبدیل و روزی را برابر روزی قرار داد و ما چونان مانده در خشكسالان كه در انتظار بارانند. انتظار چنین روزی را می كشیم.

این قسمت از خطبه درباره انتقال خلافت به آن بزرگوار و ستودن ائمه هدای تا حضرت مهدی عجل الله تعالی فرجه الشریف و اندرز به مردم و... و این نكته مؤید این است كه رسول خداصلی الله علیه و آله وسلم فرمودند: دوستی علی بن ابیطالب علیه السلام بدیها را نابود می سازد چنانكه آتش هیزم را از بین می برد.